در 1929 بود كه مؤسسهء مطالعات عالى مراكش تأسيس شد و او تا 1935 مديريت آنجا را به عهده داشت . در اين تاريخ ، او رسالهء دكترايش را در مرحلهء اول دربارهء ابوالطيب متّنبى شاعر سورى متوفاى 354 / 965 كه اشعر شعراى اسلامى شمرده شده ، و در مرحلهء دوم ترجمه طبقات الامم سعيد اندلسى قرن چهارم / يازدهم را در دانشگاه سوربن پاريس گذراند . او بعد پروفسور « مدرسهء ملى زبانهاى شرقى » پاريس شد كه تا 1950 بدان كار ادامه داد . از 1956 تا 1965 مدير « مؤسسهء مطالعات اسلامى آكادمى پاريس » و عضو آكادمىهاى قاهره و دمشق بود . در 1972 به عضويت « انستيتو دو فرانس » انتخاب شد . مقالات او در دائرة المعارف اسلام ( چاپ اول ) حاكى از اطلاعات وسيع او است از جمله درباره : عباس بن احنف ، ابو صخر هذلى ، اخطل ، عمرو بن كلثوم ، عنتره ، ذو الرمة ، بشار بن برد ، فرزدق و غيره . در انسيكلوپدى بزرگ فرانسه نيز دربارهء ابونواس و شوقى و معرّى و غيره . . . مقالات متعددى داشت . اما كار اساسى او « تاريخ ادبيات عرب از آغاز تا پايان قرن 15 » است كه از كارهاى شناخته شدهء جهانى در اين زمينه است . در زمينهء اسلام‌شناسى نيز كتاب « مسألهء محمد ( ص ) » در 1952 به عنوان كتابى پرمايه و تا اندازه‌اى بىطرف شناخته شد . كار معروف ديگر او ترجمهء قرآن است كه نهايت تلاش را به كار برده تا در سر حد اعتدال و در كمال فصاحت باشد ، و شايد هم تا حدى در اين تلاش موفق بوده ، چنان كه ترجمهء او يكى از بهترين ترجمه‌هاى قرآن به زبانهاى اروپائى شناخته شده